--> - واقدى مىگويد : آن‌روز وقتى صفيه گريه مىكرد پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم هم مىگريست و وقتى آه و ناله مىكرد پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم هم آه و ناله سر مىداد . و روايت مىكند وقتى فاطمه شروع كرد به گريه كردن رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلّم هم گريست . ابن مسعود روايت مىكند كه هيچ‌گاه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلّم را به آن شدتى كه هنگام كشته شدن حمزة بن عبد المطلب مىگريست ، گريان نديده بودم . پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم او را در قبر گذاشت سپس بر جنازه‌اش ايستاد و شيون و زارى سر داد به حدى كه از شدت گريه نفسش بند آمد . اين روايت را نويسنده « الاستيعاب » در حاشيه چاپ اول « الاصابة » : 1 / 257 ذكر كرده است و در « الامتاع » مقريزى : 154 ، « الكامل فى التاريخ » : 2 / 170 ، « مجمع الزوائد » : 6 / 120 ، « الصحيح من سيرة النبى الاعظم » : 4 / 307 ، « ذخائر العقبى » : 180 ، « سيره ابن هشام » : 3 / 105 ، السيرة الحلبية ، 2 / 246 و شرح النهج : 15 / 387 و 17 نيز همين مطلب آمده است . ما قصد بيان جايز بودن يا منع گريه بر مرده را نداريم و مجال تفكر در اين زمينه را به خواننده محترم واگذار مىكنيم تا به عنوان نمونه به مصادر زير مراجعه كند . از زمانى كه آدم عليه السّلام براى پسرش هابيل گريه كرد تا به امروز ، گريه وجود داشته است زيرا گريه سنتى طبيعى است . نگاه كنيد به « العرائس » ثعالبى : 64 چاپ بمبئى و 130 و 150 ، « الطبقات الكبرى » نوشته ابن سعد : 1 / 123 و 2 / 60 چاپ دوم - بيروت ، فرائد السمطين : 1 / 152 ح 114 ، و : 2 / 34 ح 271 ، « المصنف » ابن ابى شبيه : 6 و 12 ، كنز العمال : 13 / 112 چاپ دوم ، و : 15 / 146 ، و : 6 / 223 چاپ اول ، تاريخ دمشق : 2 / 229 ح 367 و 327 ح 831 ، مجمع الزوائد : 9 / 118 و 179 و 189 ، « الفضائل » 1 بن حنبل : ح 231 ، « المستدرك » حاكم : 3 / 139 ، و : 4 / 464 ، تاريخ بغداد : 12 / 398 ، و : 7 / 279 ، « المناقب » خوارزمى : 26 ، ينابيع المودة : 53 و 135 . سنن البيهقى : 4 / 70 ، سنن ابن ماجه : 2 / 518 ، ذخائر العقبى : 119 و 147 و 148 ، دلائل النبوة بيهقى درباره زندگى امام حسين عليه السّلام ، برگرفته از تاريخ دمشق : ح 622 و 612 - 614 و 626 - 630 ، « المعجم الكبير » طبرانى ، حياة الامام الحسين عليه السّلام : 122 ح 45 و 48 و 95 ، كفاية الطالب : 279 ، « اعلام النبوة » -